Minnekus

Frankfurt 2012

2012-01-23T20:16:00.004+01:00

Mooi weekend in Frankfurt en Karlsruhe met musea & Theater. Hoogtepunten waren de expositie van de video's van Douglas Gordon in het MMK in Frankfurt, het ZKM in Karlsruhe en de voorstelling Die Ratten van Deutsches Theater Berlin. Bekijk hier de video.

Het juryrapport OVER Tom Manders

2012-01-15T22:43:00.006+01:00

OVER Tom Manders werd door Kees Deenik en Minnekus de Groot gespeeld op het ATFR 2011. Zij schreven ook de tekst.

De jury werd tijdens het kijken naar deze voorstelling deelgenoot van de relatie tussen de twee personages op het podium, en de frictie die tussen vrienden kan ontstaan. Er vond een hele subtiele verglijding in het onderwerp plaats: van Tom Manders, naar het thema vriendschap, maar daarnaast werd er constant heen en weer gesprongen tussen theater en werkelijkheid. Bovendien werd de sfeer die theater met zich meebrengt - in een theaterstuk - op de hak genomen, wat tevens raakte aan het thema: nep en echt, wel of geen echte vrienden. Dramaturgisch was de voorstelling heel erg in balans: het gevaar van spelen met de grenzen tussen werkelijkheid en theater in deze vorm is dat er ontzettend veel vrijheid ontstaat. Hierdoor had de dramatische spanning makkelijk kunnen vervliegen en de voorstelling kunnen ontsporen, maar dat gebeurde niet.
De jury was gelijkgestemd over het effect van deze voorstelling, iets wat niet vanzelfsprekend is, wat betekent dat er heel intelligente regiekeuzes zijn gemaakt die eenduidig communiceren. Daarnaast waren we onder de indruk van de onwaarschijnlijk goede tekst en het spel van de acteurs. Bovendien voelden we bij het zien van deze voorstelling een persoonlijke noodzaak van de acteurs om dit verhaal te vertellen. Voor ons was Over Tom Manders door de intelligente keuzes, kwalitatieve invulling hiervan en het ontroerende effect één van de markantste voorstellingen.

Hilter is dood

2012-01-15T12:12:00.003+01:00

Kun je van het monsterproces uit de vorige eeuw een boeiende voorstelling maken? Gisterenavond zag ik de voorstelling Hilter is dood van Braakland waarin het gaat over het proces van Neurenberg. Het is een voorstelling van wel drie uur die je meeneemt naar het proces in Neurenberg. We zien hoe een Engelse advocaat en een Amerikaanse aanklager de kopstukken uit het nazi Duitsland verhoren en hoe de gevangen onderling met elkaar spreken.
Verheven boven het toneel zitten drie muzikanten die het verhaal met prachtige muziek ondersteunen. Het is van het begin tot het einde boeiend. De mannen die miljoenen mensen de dood in joegen blijken ook gewoon mensen te zijn van vlees en bloed. Ze willen de verantwoording wel op zich nemen als abstract begrip maar zodra het concreet wordt blijkt het niet zo makkelijk te zijn voor hen. Veel sympathie roepen ze niet op door hun gezeur over jicht, slapeloosheid en dat ze toch graag een stukje chocalade bij de maaltijd willen hebben.
Als mijn jongste zoon die mee is, luistert naar het getuigenverslag van een van de overlevende van een vernietigingskamp fluistert hij: 'is dat echt gebeurt?' 'Ja, het is allemaal echt gebeurd.' Een mooie geschiedenis les over een rechtszaak die theatraal ook nog prachtig is om naar te kijken en luisteren. Zeer onder de indruk verlaten we na drie en een half uur de Rotterdamse Schouwburg.

Foto: Stef Depover

Gijsbrecht van Amstel

2012-01-12T21:59:00.003+01:00

Het is altijd bijzonder om een voorstelling van Vondel te zien. Vorig jaar zagen we Lucifer van Vondel en nu Gijsbrecht. De titel is bekend, het toneelstuk heb ik volgens mij ergens in de kast staan, maar had het nog nooit gezien. Het toneel speelt het stuk in een moderne versie en heeft nog een aantal verzen er bij laten schrijven. Die klinken goed en alledaags. Heerlijke rijmen die over elkaar heen rollen. Het verhaal van de ondergang van Amsterdam wordt door Vondel verteld als een Grieks drama. Weinig echte actie veel bodes en verhalen over hetgeen gebeurt. Het decor en de kleding is mooi, het verhaal is goed om nog eens te horen. Prachtig is de zwevende vloer van het slot dat ten onder gaat. Het is een avondje toneel die ik kan bij schrijven op het lijstje klassiekers die ik ooit gezien moet hebben van mezelf. Overigens opvallend veel heel jonge en oude mensen die de ondergang van Amsterdam kwamen aanschouwen.

Carnage

2012-01-12T21:46:00.002+01:00

Het is zeer vermakelijk om te zien hoe twee keurige echtparen verzanden in een ruzie die niet meer te stoppen is. Ze halen het slechtste in elkaar boven. Binnen een paar minuten worden de grenzen die keurige grote mensen met elkaar afgesproken hebben geschonden. Het wordt alleen maar erger. Ze schreeuwen, zeggen de meest nare dingen tegen elkaar, kotsen en huilen. Gelukkig gaan ze de confrontatie niet uit de weg en blijven ze ander half uur heel mooi ruzie maken met elkaar. Heerlijk Carnage een film van Roman Polanski.

Woeste Water

2012-01-06T22:44:00.003+01:00

De verwachting was niet hooggespannen na het leven van de recensies. Prachtig decor punt, kopte de Volkskrant boven de recensie. De voorstelling is inderdaad prachtig vormgegeven. Het verhaal gaat over een jongen (Gijs Nabers die dit lekker energiek speelt) die ruzie heeft met zijn stiefvader en moeder. Hij kruipt in de wasmachine en met de kat van de buren verdwijnt hij in een fantasiewereld. Hij wordt vrienden met een zeekoe en komt in het sprookje van de Kleine Zeemeermin terecht en ontmoet een Adam en Eva tegen die net de lotto hebben gewonnen.
De scenes komen een beetje uit de lucht vallen maar zijn wel vermakelijk om naar te kijken.
Het is leuk om deze voorstelling gezien te hebben, al was het niet zo’n knaller als vorig jaar en Lang en Gelukkig. We wachten gewoon weer op de volgende kerstvoorstelling van het RO theater, want ze kunnen het wel.

Non liefde in het meisjesinternaat

2012-01-04T23:04:00.002+01:00

Vanavond in de kleine zaal zie ik de voorstelling Oefening van liefde. Een persoonlijk verhaal over ervaringen in een katholiek meisjesinternaat. De voorstelling is nog maar net begonnen of de waslijn breekt. De voorstelling wordt stopgezet en de waslijn opnieuw opgehangen. Daarna zien we het verhaal van Ellen van Rossum, de actrice die tijdens haar jeugd bij de nonnen verbleef. De non liefde bleek niet veel waard. Het was vooral koud en kil. Ze speelt ook de non die haar veel leed heeft aangedaan. We horen ook haar kant van het verhaal, ze vertelt over het overleden zusje, haar onbegrepen liefde voor een andere vrouw die ze roeping noemde en de onverdraagzaamheid onder de nonnen zelf. Het is geen vrolijke wereld om in op te groeien, dat wordt wel duidelijk. Als de waslijn wordt gerepareerd komt Ellen even tussen het publiek zitten. De moeder van de vrouw die naast haar zit blijkt ook een jeugdtrauma te hebben van de nonnen. Haar dochter zegt dat ze haar moeder hier niet mee naar toe krijgt. Ik vraag me dan nog af hoe erg kan het zijn, maar na de voorstelling is me dat wel duidelijk. Het kloosterleven is geen pretje. Het verhaal meandert tussen de verzonnen herinneringen van het meisje dat opgroeit in het internaat en de non die terugkijkt op die tijd. We horen fragmenten uit een gesprek die de twee vrouwen jaren later hebben. Wat bij blijft is dat het leed ooit aangedaan in de jeugd niet goed te maken is door de ander. Ellen zal zelf een weg moeten vinden om haar pijnlijke herinneringen een plaats te geven. Zij maakt er een mooie persoonlijke voorstelling over en daar mogen wij dan weer naar kijken. Wat is theater toch een mooi medium.

Einde Edel Wijs

2011-12-29T19:05:00.003+01:00

Vanmiddag de zes voorstellingen van Edel Wijs met een tevreden gevoel afgesloten. Het is een leuke voorstelling geworden die zo’n 370 mensen hebben gezien. De reacties waren enthousiast en ik kreeg de indruk dat iedereen zich heeft vermaakt tijdens de voorstelling. De sfeer onder de spelers was goed, het was een leuke groep mensen om mee te mogen werken. Pento is een bijzonder genre om te doen. Het was een goede ervaring.
En dan na de zesde voorstelling alles opruimen, weggooien en weer herverdelen. De voorstelling is achter de rug en wordt niet meer gespeeld. Op naar het nieuwe jaar en nieuwe producties die op stapel staan.

Edel Wijs première

2011-12-27T11:39:00.003+01:00

Gisteren was de première van Edel Wijs. Een vol huis in het Kapelletje. Het was spannend of het allemaal een beetje zou vallen bij het publiek. De zaal vond het volgens mij leuk, de spelers speelden hun rol met veel overgaven en spelplezier. Het tempo zat er redelijk in maar de overgangen kunnen nog sneller. Aan het einde was er nog een klein probleem. De overgang naar de eindscène gaan we vandaag aanpassen. Er is toch een tussenstap nodig om het einde te kunnen begrijpen.
Ik was tevreden over de eerste echte voorstelling, het ziet er goed uit en het is grappig. De komende dagen spelen we het nog vijf keer. Daarmee zijn dan alle theaterprojecten van de afgelopen tijd afgerond. (Broers en Homo en God spelen nog wel door in 2012) Volgend jaar, 3 januari begin ik weer aan een nieuw project met KRT en we gaan hard werken aan de voorstelling voor de museumnacht begin maart.
En wie weet wat er nog meer op het programma komt. Maar nu eerst nog vijf keer Edel Wijs.

Freule Julie

2011-12-24T19:56:00.005+01:00

De voorstelling Freule Julie van Thibaud Delpeut is mooi vormgegeven en erg goed gespeeld. Er is voor gekozen om sommige teksten in een microfoon te zeggen. Dit werkt heel goed, zo worden bijvoorbeeld een aantal regieaanwijzingen gezegd of juist zinnen die extra nadruk moeten krijgen. Het verhaal gaat over een iet wat gestoorde freule die het met de knecht van haar vader doet. Ze hebben allebei een goede reden om te vluchten uit de werkelijkheid waarin ze leven. Ze proberen het door een verbinding aan te gaan. Maar uiteindelijk gaan ze ten onder.
De voorstelling die we eerder dit jaar in Berlijn zagen van Katie Mitchel (regisseuse van Orest) was heel filmisch. Er werd in het theater een film gemaakt van het stuk. Elk detail was te zien op het scherm. In de voorstelling van Thibaud Delpeut worden de taal en het spel ingezet. Het is mooi om te zien hoe spelers soms regie aanwijzingen zeggen en iets anders doen. Dit is inspirerend voor de voorstelling waar ik begin volgend jaar met KRT aan ga werken. Daar moeten we dit probleem ook oplossen. Veel teksten gaan namelijk over de handelingen. Ik ben onder de indruk van deze voorstelling, zeker het eindbeeld waarin de freule zich vastplakt op de koelkast en de kamer op haar grondvesten beeft door een enorm lawaai van buiten af. De soundcape onder de hele voorstelling was trouwens erg goed gedaan.

Opera Orest

2011-12-24T19:31:00.003+01:00

We zien in Muziektheater Amsterdam de opera Orest van de Nederlandse Opera. Het is van Katie Mitchell van deze regisseuse zagen we eerder in Berlijn een zeer bijzondere Freule Julie. Het decor van Orest is prachtig. Een hyper realistisch huis, boven zit de muur onder het bloed en zijn mensen in witte pakken bezig de boel te onderzoeken, beneden gebeurt er van alles. Ik vind het een ingewikkeld verhaal, de hoofdpersoon ziet mensen uit zijn verleden verschijnen. Vaak in meervoud, deze personages lopen dwars door de echte wereld. Echter op één of andere manier kan ik de tekens niet volgen, ik krijg geen vat op het verhaal. Het ziet er desondanks prachtig uit, de beelden zijn heel filmisch en de muziek was bijzonder maar echt er iets van begrepen heb ik niet.

Jokeropleiding

2011-12-16T21:53:00.003+01:00

Met de voorstelling Homo en God maken we gebruik van Forumtheater. @Keesdeenik heeft zijn opleiding gevolgd bij Formaat bij Luc Opdebeeck. Ik volg nu de module jokeren van de jokeropleiding bij Formaat. Het is een enerverende tweedaagse. We begonnen met wat theorie en daarna gaan we aan de slag met beeldentheater en een eenvoudige forum scene. De groep bestaat uit mensen die al vaker hebben gejokerd en mensen die nog geen ervaring opgedaan hebben met jokeren. Dat is leerzaam. De deelnemers die vaker gejokerd hebben willen graag de diepte in de andere willen het liefst oefenen.
De tweede dag gaan we aan de slag met de voorstelling ‘de drie biggetjes’ gespeeld door voormalig daklozen over de daklozenproblematiek. We mogen om de beurt een stukje jokeren. Het is erg leuk om te doen en er komen van allerlei zaken langs die leerzaam en boeiend zijn.
Ik vond het een intensieve tweedaagse die me hebben geïnspireerd en me weer heel veel zin hebben gegeven om te gaan jokeren bij homo en God.
Luc heeft ons uitgenodigd om de voorstelling een keer in het theater van Formaat te spelen. Dat wordt waarschijnlijk begin volgend jaar. Iedereen die Homo en God een keer wil meemaken is van harte welkom. Meer info volgt binnenkort.

De vrek van TGA

2011-12-16T21:29:00.002+01:00

Een avondje prettig toneel van TGA met geweldige spelers in een even zo mooi decor in de Rotterdamse Schouwburg. Erg grappig vond ik de scenes waarin het telefoongesprek van de ene acteur de tekst lijkt te zijn van de andere acteur aan de andere kant van het toneel. En het lesje 'hoe vermijdt ik een ingewikkeld gesprek door een telefoongesprek te faken' was erg geestig. Kortom een heerlijk potje toneel van TGA op hoog niveau.

Rotterdam van Bonheur

2011-12-10T16:30:00.003+01:00

Soms heb je bij de aankondiging van een voorstelling direct het idee, daar heb ik geen zin in. Dat had ik bij de voorstelling Rotterdam van Bonheur ook. Na het zien van het promofilmpje werd ik nog minder enthousiast. Uiteindelijk zijn we toch gegaan en dat was maar goed ook. De voorstelling was verrassend goed. Het decor ontwerp is mooi en het spel is erg prettig om naar te kijken. Daarnaast is de tekst scherp, ontroerend en soms erg grappig. Het verhaal gaat over drie jongeren in Rotterdam die proberen richting te geven aan hun leven. Het gaat met veel fucking dit en fucking dat gepaard maar onder die laag van verbaal geweld wordt snel de angst en onzekerheid voor het echte leven zichtbaar. Dat is mooi om te zien.
Grappig is dat we woensdag de voorstelling van Laura van Dolron zagen waar dezelfde thema's langs kwamen. De kleine dingen van het leven richting geven op een manier die niet bijzonder is voor de rest van de wereld maar wel voor jou. In deze voorstelling van Bonheur doen ze dat veel aardser en rauwer dan bij Laura. Zo kan het dus ook.
Kortom, vanavond en morgen spelen ze nog, dus ga het zien.

Radio Exit Life

2011-12-08T23:06:00.002+01:00

We zien de voorstelling Radio Exit Life. Een man is op straat dood geschoten en komt in een tussenwereld terecht met allemaal poppen, levende poppen wel te verstaan. De beelden zijn prachtig en er wordt mooi gedanst. Hij ziet zijn leven aan zich voorbij trekken, de vrouwen die hij had, het ongeboren kind en zijn jonge zelf. De beeldtaal is prachtig is zo veelzeggend dat taal overbodig wordt. De tekst die gespeeld wordt staat soms mijn eigen fantasie in de weg.
Maar de prachtige beelden blijven hangen.

Laura van Dolron

2011-12-08T22:53:00.004+01:00

De voorstelling ‘wat nodig is’ van Laura van Dolron met Steve Aernouts en Oscar van Woensel gaat over stil zijn. Even de pauzeknop van het leven indrukken. Dat mag bij de voorstelling van Laura. Zij gaan ook hun best doen om niets te doen. De voorstelling is min of meer een moderne preek over hoe te leven. De les is leef vooral door stil te staan en niets meer te vinden. Als je stil bent hoor je de aarde draaien. De monologen die de drie spelers uitspreken gaan vooral over hun eigen leven en hoe ze steeds maar anders wilden zijn maar er gaande weg achter kwamen dat anders zijn dan de rest helemaal niet zo anders is. En dat rust, regelmaat en discipline gratis en heel gezond zijn en je daar heel blij van wordt. Net zoals van veel water drinken.
Draaide het in het verleden om hen zelf , met het inzicht van ‘het nu’ gaat het weer om hen zelf. En dat is dan ook wel weer te begrijpen, want met jezelf moet je het ook doen.
In de trein onderweg naar huis vroeg O zich af of het niet allemaal wel heel erg gericht was op het IK, waar blijft de ander en hoe kun je in het leven echt een verschil maken. Dat doe je niet door alleen maar navel te staren.
En ja inderdaad, deze preek van Laura stemt tot nadenken over zaken die er echt toe doen.

One life

2011-12-04T18:07:00.003+01:00

Mijn zoons kijken graag naar een mooie natuurfilm. Van de Eneco kregen we een proef dvd met vier delen van Earth, natuurserie van de BBC. Die viel erg in de smaak. Van Sinterklaas hebben ze alle 17 uur film gekregen. Vanmiddag zijn we met z'n drieën naar One Life geweest in de bioscoop. Het is prachtig al die dieren op de ijzig koude vlaktes in het hoge noorden tot de oerwouden van Brazilië. Daniel Craig doet de voice over. De dieren krijgen iets menselijk in deze film. Zeker als Daniel ook nog begint over liefde en verantwoord ouderschap. Kortom een film met een flinke dosis antropomorfisme.

Talkshow OVER Tom Manders ATFR2011

2011-11-27T21:33:00.000+01:00

OVER Tom Manders wint juryprijs ATFR2011

2011-11-27T10:40:00.003+01:00

De voorstelling OVER Tom Manders wint juryprijs van het ATFR 2011.

Ons optreden werd goed ontvangen en we kregen veel enthousiaste reacties.
‘Een knap gemaakte voorstelling waarin theater en werkelijkheid door elkaar lopen,’ zei de jury over de voorstelling.
De voorstelling gaat over Dorus en vriendschap in het theater.

Vanmiddag (zondag 27 november) is OVER Tom Manders nog te zien in het OT Theater in Rotterdam vanaf half drie.
Je ziet dan ook de andere twee prijswinnaars, Kruimels (juryprijs) met een poëtische bewegingsvoorstelling en de Maasstadspelers (publieksprijs) met een absurdistisch boerendrama. Daarna is er een cultuurdebat.

3 maart 2012 speelt de voorstelling ook in de kleine zaal van de Rotterdamse schouwburg.

Foto: Paul van der Blom

De Medici sterft in de Laurenskerk

2011-11-24T22:56:00.004+01:00

De laatste voorstelling van de serie Italië van Domestica gaat over de laatste vrouwelijke telg van het geslacht De Medici, Anna Maria Luisa. Voor dat de voorstelling begint kijken naar stevige Hollandse dame die zo uit de film The Mill and The Cross lijkt te zijn gestapt. Maar het is de bediende van een mevrouw uit Florence. Al snel wordt de stervende mevrouw in bed en al opgereden. Dit levert een mooi plaatje op. Haar laatste wens is om muziek te horen. Daar geven de muzikanten van Domestica maar wat graag gehoor aan. Ze spelen vol enthousiasme Vivaldi en andere barok grootheden. Het verhaal is net als bij veel opera’s snel vertelt, mevrouw heeft geen nageslacht en ziet de kunst en de muziek als haar kinderen. Maar als de gewenste kinderen die nooit geboren zijn, in haar doodstrijd haar komen halen gaat ze maar wat graag met deze kinderen mee. Opnieuw een mooi beeld als de deuren onder de toren open gaan en mevrouw zo het licht in stapt onder de toren.
Volgend jaar is er weer een serie Lof en Lust is de planning. Op het programma stonden de data voor de 2012 alvast aangekondigd.

Homo naast God in Harderwijk

2011-11-19T21:49:00.002+01:00

We spelen voor de open dag van Contrario. In het hoofdprogramma hebben wij een half uur om iets te doen en daarna tijdens een workshop. Met de hele zaal gaan we beelden maken. Dit werkt goed. Het eindigt met een groot groepsbeeld. De workshop wordt minder goed bezocht, naast onze eigen achterban zijn er maar een stuk of vijf gasten. We hopen dat naar aanleiding van onze bijdrage aan het centrale programma er mensen zijn die Homo naast God ook in hun eigen kerk willen introduceren.

Venetië november 2011

2011-11-18T23:16:00.000+01:00

Rite de passage

2011-11-18T21:16:00.005+01:00

(foto's Kees Deenik)

Het HoutenBeenTheater had dit jaar weer een bijdrage aan het congres van het NHG. Dit keer ging het over Palliatieve zorg. Wat is de rol van de huisarts tijdens het sterfbed van een patiënt. Het is een montagevoorstelling geworden voor een duidelijke doelgroep: huisartsen. Op verschillende manieren wordt het onderwerp behandeld. Ook de spelers waren, op de danser en mijzelf na, huisarts (of geweest). In de voorstelling kwamen ook verhalen over je eigen geschiedenis naar voren. Ik mocht een verhaal over mijn overgrootvader vertellen die nogal reislustig was en zijn zoons die naar Canada emigreerde tot twee keer toe bezocht. Heel wat voor een boer uit de Alblasserwaard. We hebben de voorstelling inclusief de try out vijf keer gespeeld. We kregen mooie reacties, mensen waren geroerd met name door het einde. De eindscène met o.a. de dans van Vincent was indrukwekkend. Het was ook voor ons als spelers elke keer weer ontroerend om die laatste scene, die over het overlijden van een dierbare ging, steeds weer te ondergaan.

Spraaksaam de movie

2011-11-18T21:02:00.005+01:00

Afgelopen woensdagmiddag mocht ik samen met Benjamin Murck de première van Spraaksaam de movie presenteren. Jongeren met ESM hebben samen met professionele filmmakers een documentaire gemaakt over het hebben van ESM. Voor en na de film waren er vraaggesprekjes met de spelers en makers. Het was erg leuk om te doen. Bijzonder was dat andere jongeren met ESM aan de spelers om tips vroegen hoe om te gaan met ESM. Meer over het project de film vind je op www.spraaksaam.com

Lucrezia in Rotterdam

2011-11-05T08:04:00.003+01:00

De eerste helft van dit jaar ben ik bezig geweest met de tekst voor Lucrezia Borgia. Het was een proces van lezen, schrijven schrappen, gesprekken met de regisseur, weer opnieuw proberen en schrappen en bijstellen. Woensdag was het dan zover, Lucrezia werd uitgevoerd. Het was een mooie voorstelling/concert. De muziek, de zang en de teksten vormden een eenheid waar de één de ander versterkte. De actrice Donatella Civile speelde haar rol als hofdame van Lucrezia overtuigend. Het is altijd fijn om je teksten te horen spelen door een professionele acteur. Dat maakt het dan helemaal af. De voorstelling was goed bezocht, het koor van de Laurenskerk zat helemaal vol. Er is nog één concert in deze serie en dan is Lof en Lust weer afgelopen.

Foto Hélène van Domburg

Kidsexpress & moments in Zwolle

2011-11-01T17:09:00.005+01:00

Vandaag werd de Kids express gepresenteerd in Zwolle. Andre Rouvoet deed de openingshandeling. Het was een vrolijke bijeenkomst met veel kinderen. Zij mochten direct na de openingshandeling aan de slag in de vijf caravans. In de vijf caravans zijn bewerkingen van Bijbelverhalen te horen. Naar aanleiding van die verhalen gaan de kinderen opdrachten doen in de caravan. Het is leuk om het geheel in actie te zien. De opdrachten zijn mooi gemaakt en zien er aantrekkelijk uit. De verhalen worden regelmatig opnieuw ingedrukt omdat die met de opdracht te maken hebben die de kinderen moeten volbrengen.
Ik mocht de verhalen schrijven voor de hoorspelen en dat was erg leuk om te doen. Nu ik ze hoor in de caravans is het helemaal af. Grappig dat de verhalen nu overal te horen zullen zijn in Nederland waar de Kids express wordt neergezet.

Ik kreeg ook het blad ‘Moments’ van JOP Jeugdorganisatie van de Protestantse Kerk in Nederland . Een eenmalige uitgave over geloofsopvoeding. Ik mocht daar een column in schrijven. Het is mooi geworden.

NHG Rite de passage

2011-10-30T18:27:00.003+01:00

We repeteren al een aantal weken aan de voorstelling voor het congres van het Nederlands Huisartsen genootschap. Een voorstelling over palliatieve zorg. Het is een collagevoorstelling met verschillende scènes en verhalen. De spelers zijn allemaal huisarts, behalve de danser en ik. Het is doelgroeptheater. Soms zijn er dingen waarvan ik niet begrijp dat het een issue is voor de huisartsen, bijvoorbeeld als er veel betekend wordt gezegd ‘Wanneer laat je de tas in de auto’. Voor huisartsen blijkt dat echt een ding te zijn. Boeiend om dat mee te maken. We maken met elkaar een mooie voorstelling over een best zwaar onderwerp. Vanmiddag zagen we een stuk van de dans die bij de voorstelling hoort. Ik was onder de indruk, het raakte me echt.
We spelen de voorstelling 18 november in Den Haag voor de huisartsen. Wie weet komen er nog verzoeken uit het land om hem elders te spelen.

KRT speelt Midzomernachtkolder

2011-10-30T18:18:00.005+01:00

De voorstelling waar het KRT haar tachtigjarig bestaan viert is vrolijk, muzikaal en grappig. De voorstelling krijgt een extra laag omdat er mensen in opgevoerd worden uit het echte leven en verwijzingen zijn naar het verleden van KRT. De personages die opgevoerd worden komen uit de Rotterdamse amateurtheaterwereld. De drie namen die voorkomen zijn Fedde Spoel, Reinier van Mourik en mijn eigen voor en achternaam. Ik word opgevoerd als de regisseur van het stuk in het stuk. De nestor van het amateurtoneel, Henk Derksen speelt mij, een hele eer. Na afloop vraagt iemand hoe het is om opgevoerd te worden in een toneelstuk van Shakespeare. Ik moet zeggen, ik was verrast en vond de overeenkomst iets om over na te denken. Volgend jaar januari mag ik zelf in het echt aan de slag als regisseur bij KRT. Het stuk dat we gaan doen is nog niet gekozen, maar in ieder geval wordt het geen tragische komedie over Pyramus en Thisbe.

Het Mystieke Huwelijk/ De man zonder eigenschappen 2

2011-10-30T18:11:00.004+01:00

Het is nacht, duisternis, de man achterop het toneel is uitgelicht met een klein lampje. Op het scherm zien we hem levensgroot. Daarna verschijnt zijn kleine kamer vol boeken die steeds groter wordt. De voorstelling van Guy Cassiers, deel twee man zonder eigenschappen, het mystieke huwelijk is mooi vormgegeven. Een technisch hoogstandje. Maar er is veel literaire tekst en de spelers bewegen nauwelijks. Ik krijg af en toe het idee dat ik naar een luisterboek zit te kijken. Maar dan wel met hele mooie plaatjes.

Bedankt groep

2011-10-28T12:53:00.005+02:00

De Gemeenschap laat zien in Germanisch depressief van Roy Peters hoe mooi een voorstelling kan verzanden in eindeloos gepraat over gevoelens en intenties en of het wel echt kunst is wat ze maken. De voormalige Duitsers die weggetrokken zijn van de schuldige grond proberen in Nederland een voorstelling te maken. Maar dat loopt mis. Zeer vermakelijk om naar de prettig geschreven dialogen van Rob de Graaf te luisteren. Jammer dat ik geen schrijfblokje bij me had, de oneliners zijn geweldig. De zin 'Bloei is tijdelijk maar komt wel steeds terug' is blijven hangen net als 'bedankt groep'. Onder de indruk ben ik van het prachtige duet. Een fijn avondje toneel over toneel.

Ilya den Boer met Zoek het zelf lekker uit

2011-10-23T16:53:00.004+02:00

Ilya den Boer speelt een voorstelling over zijn Opa. We zitten om een vreemd bouwsel dat iets weg heeft van een wachttoren met muziekinstrumenten. Ilya en Florian vertellen en spelen samen het verhaal over Ilays opa. Zijn opa die als joods jongetje vlucht uit Duitsland en in Israël een nieuw leven opbouwt. Het is een jeugdtheatervoorstelling waar de kinderen actief bij betrokken worden. Net als zijn opa organiseert Ilyan een speurtocht voor de aanwezige kinderen. Het verhaal ontroert en boeit want de koffer die opa hem naliet zit vol briefjes en opdrachten en de muziek die Florian maakt is mooi. Het is een voorstelling in de reeks van Theater van het Ikke. De theatermaker neemt zijn eigen geschiedenis als uitgangspunt voor de voorstelling. Dit maakt het een persoonlijke voorstelling die met reden gemaakt is en gezien moet worden. Jammer dat er maar een handje vol mensen de moeite had genomen om naar de schouwburg te komen op deze mooie zonnig zondagmiddag.

Foto: Moon Saris

Kids express

2011-10-18T18:20:00.001+02:00

Het is dan zo ver. Het ambitieuze project van de jeugdorganisatie van de Protestante kerk Nederland, kerk in actie en het Bijbelgenootschap wordt op 1 november gepresenteerd in Zwolle. Ik mocht de Bijbelverhalen hervertellen/schrijven voor de audiotracks die in de caravans te horen zijn. Ik ben reuze benieuwd hoe het is geworden.

Götterfunken

2011-10-17T22:47:00.001+02:00

Twee jonge mannen fietsen 9000 km door Europa, van Zweden door het voormalig Oostblok. De een neemt geluiden op en de ander tekent. Van hun reis maken ze een voorstelling met muziek. De voorstelling was te horen en zien in de Doelen. De muziek is prettig om naar te luisteren. Grappig is het geluid van de aansteker dat steeds terug komt. De teksten zijn de zinnen die ze waarschijnlijk regelmatig onderweg tegen elkaar gezegd hebben. De muzikanten vragen zich af aan het begin en aan het eind van de voorstelling wat deze mannen dreef, was het avontuur, het volwassen zijn uitstellen, of gingen ze gewoon een leuke reis maken? De voorstelling is associatief en de reis naar de afgelegen koepels ergens in een vergeten Oostblok land levert een mooi verhaal op met bijzonder foto’s.
Aan het eind geven de mannen zelf het antwoord. Uiteindelijk was er bij terugkomst eigenlijk niets veranderd. Maar de vertelling van hun reis is prettig om naar de luisteren, de muziek en tekeningen creatief gedaan.

Mighty society 9

2011-10-16T11:59:00.003+02:00

In de kleine zaal van de Rotterdamse Schouwburg zie ik nummer negen van de serie Mighty society van Toneelgroep Amsterdam. De voorstelling begint in hoog tempo, de spelers vertellen en spelen het verhaal van een tweede rangs presentator die zich ten kosten van het leed van derde wereld naar boven wil werken. Ik moet denken aan het boek van Joris Luyendijk ‘Het zijn net mensen’ hierin lees je ook dat nieuws ongegeneerd wordt gemanipuleerd. Het tweede deel van het drieluik gaat over een aandeelhoudersvergadering van de reder die het gifschip Probo Koala naar Afrika heeft gestuurd. Op een slimme manier wordt het verhaal van Medea ingevlochten. De speelstijl om vertellend te spelen wordt hier min of meer losgelaten. Het laatste deel is dans, we zijn op bezoek in Afrika waar het goeden doelen project, het operadorp, is gerealiseerd. Een donkere jongen en een blanke man dansen alsof hun leven er van afhangt. Het roept bij mij direct de beelden terug van de voorstelling die we twee weken geleden zagen La fin du Western, waarin ook Ivorianen dansten met een blanke man. Op een of andere manier kwam dat meer aan dan dit deel van deze voorstelling. Natuurlijk is het theater maar La fin du Western werkte voor mij beter, ik merk dat echtheid en geloofwaardigheid dan toch meespelen.
Maar in het zijn geheel vond ik Migthy Society 9 zeker de moeite waard.

Kleurenpracht in Venetië

2011-10-13T19:01:00.003+02:00

Titaan (de schilder) was onbeschoft oud voor de tijd waarin hij leefde, zegt de acteur (Ruurt de Measschalck) die hem net gespeeld heeft. De eerste voorstelling/concert van de serie Lof en Lust ging over Titaan de schilder, kleurenpracht van Venetië. De locatie was bijzonder, een van de zijbeuken van de Laurenskerk waar vroeger de hoofdingang was. Op de muur boven het portaal werden schilderijen van Titaan geprojecteerd en de acteur vertelde daarover. Verrassend was de opkomst van de sopraan door het kleine deurtje ergens in de muur. Waarschijnlijk was daar ooit een klein orgel.
De verhalen die de schilder vertelt over de geportretteerden zijn kort, dat is jammer want elk verhaal verdient bijna een voorstelling. De jonge man in haast op doorreis, de madame die iedereen om haar vinger wist te winden, de jonge prins onschuldig maar toch. Maar veel meer komen we niet over ze te weten dan een korte introductie. De zang van de sopraan (Mijke Sekhuis) is mooi, ze zingt ook La Vendetta net als vorig jaar in de Zoete Strijd werd gezongen, alleen nu niet met zwaarden maar met een deegroller. Prachtig is het Si dolce è ‘l tormento. van Monteverdi.

2 November is de volgende voorstelling in de serie Lof en Lust en dan wordt de tekst gespeeld die ik geschreven heb. Mis het niet want je komt dan alles te weten over de decadentie aan het hof van de Paus en zijn dochter Lucrezia door de ogen van haar hofdame.

La fin du Western & Neutral Hero

2011-10-02T18:04:00.003+02:00

De twee laatste voorstellingen in de internationale keuze van de Schouwburg zijn tegenpolen. De voorstelling La fin du Western is energiek en vraagt steeds keuzes van het publiek, heel interactief, direct en politiek, terwijl Neutral Hero een voorstelling is over een saai Amerikaans stadje waar een afwezige vader het belangrijkste probleem is. Het tempo is laag en de spelers hebben een heel rustige manier van spelen, afstandelijk en poëtisch.
La fin du Western gaat over de twee presidenten van Ivoorkust. Niet alleen vertellen de acteurs hierover maar ze laten het publiek ook steeds kiezen waar naar te kijken. De spelers vinden het een prachtig voorbeeld van dubbel democratie, je hebt dan geen winnaars. De voorstelling wordt met veel energie gespeeld en je wordt direct betrokken bij het spel. Soms krijg ik het gevoel dat het een beetje uit de bocht schiet, maar dat is niet erg. Het is een ervaring om het mee te maken.
Direct aansluitend zien we Neutral Hero, een musical over een slaperig stadje in Amerika. De bewoners vertellen het verhaal over een zoon en zijn afwezige vader. Het is mooi gemaakt, rustig en alles is teruggebracht tot een paar stoelen en acteurs. Eenvoudiger kan haast niet.
Ik merk dat ik na het energieke spel van de spelers uit Ivoorkust wel heel erg moet schakelen om hier in te raken. Het verhaal blijft me echter wel bij en de volgende dag denk ik er nog regelmatig aan. Hoe kregen ze het voor elkaar om mij een heel stadje te laten zien door alleen maar met wat stoelen en acteurs en tekst te spelen. Dat is dan weer de magie van theater.

Welcome home mr Pincoffs

2011-10-01T10:16:00.004+02:00

Het is een mooie plek, de Steinwegkantine op Katendrecht. De lichtjes van de gebouwen op de Kop van Zuid weerspiegelen in het water. Het is buiten heerlijk toeven in deze zwoele nazomeravond. We bezoeken de locatievoorstelling over Pincoffs. Het begint aan de kade met een dame die plat Rotterdams zingt en in hoog tempo volgt het ene na de andere Rotterdamse cliché. De groep bezoekers bestaat voor 80 procent uit oude Rotterdammers, die slecht ter been zijn. Dit levert gevaarlijke situaties op als we in het donker van de kade in een enorme loods worden gebracht. De locatie is prachtig. Helaas overtuigt het stuk en het spel niet maar de zangeres heeft wel een prachtige stem en met de begeleiding van een eenvoudig traporgel vind ik heel mooi.
Jammer dat haar naam nergens terug te vinden is op de website.
De voorstelling gaat door in de Steinwegkantine, eerst beneden en dan boven.
De voorstelling vind ik niet leuk en slecht maar de locaties zijn prachtig, jammer dat ze daar zo weinig mee gedaan hebben.

Herbeleven

2011-09-29T22:46:00.005+02:00

Je leven herbeleven op het toneel. Twee voorstellingen die we zagen gingen over het leven herbeleven op toneel. De eerste voorstelling El passado es un animal grotesco was een voorstelling uit Argentinië. Het leven van een aantal jonge mensen trekt letterlijk aan je ogen voorbij. Op een draaiend podium hoor je en zie je de verhalen over jonge Argentijnen. Hoe ze in 1999 tot 2009 hun leven vorm gaven. Bijzonder is dat de personages weinig zeggen, maar een voice-over, gespeeld door de andere spelers, vertelt het verhaal. Dit geeft een vervreemdend effect. Net zoals de acteurs die tijdens een dialoog zijn gedachten hardop uitspreekt. Het zijn gewone levens, nagespeeld en vertelt door anderen. Toch is het heel prettig om er naar te kijken.

De tweede voorstelling Monde.com (facebook) is een montagevoorstelling over het leven van vijf acteurs. Via facebook zijn ze bij elkaar gebracht. Het zijn vooral fragmenten die ze naspelen uit hun eigen leven. We zien stukjes film en oude foto’s. Regelmatig vertellen ze ook over het proces. Dit doen ze steeds in het Frans, Spaans, Engels, Vlaams en Arabisch.
Het komt op mij over als een vergaarbak van allerlei ideeën en stukjes verhaal. Heel veel verbinding kan ik er niet mee maken. Er zijn mooie momenten, maar die zijn ook zo weer weg. Wat bij blijft is een soort van levende videoclip waar ik niet zo goed vat op kreeg.

Gólgota picnic

2011-09-23T16:39:00.005+02:00

De vloer van het toneel van de grote zaal van de schouwburg ligt stampvol met broodjes. Een tapijt van broodjes. De spelers komen een voor een op en gaan voor het enorme doek zitten waar videobeelden op worden geprojecteerd. Ze maken de beelden voor een deel zelf op de vloer of er zijn beelden te zien die eerder zijn opgenomen. De teksten die ze uitspreken gaan over het christendom en de betekenis van kunst daarin. Ze zeggen daarover de meest vreselijke dingen, de heilige huisjes gaan allemaal omver. Er zijn in hun spel en tekst veel verwijzingen naar kunstenaars die de kruisiging op het doek hebben gezet. Ze maken levende Rubens schilderijen, begraven iemands hoofd onder het gehakt, spuiten elkaar helemaal onder de verf.
En dan gebeurt er iets magisch, een naakte pianist speelt 'de laatste kruiswoorden van Jezus' van Haydn. Dit doet hij adembenemend. Alles wat daarvoor gezegd en gedaan is komt in een totaal ander licht te staan. Diep onder de indruk verlaten we de zaal. Deze voorstelling blijft je bij.

Cry me a river

2011-09-23T16:17:00.002+02:00

De tranen komen bijna vanzelf maar om ze te helpen stift Anna Mendelssohn nog wat spul onder haar ogen. De monoloog over de opwarming van de aarde is prachtig, 50 minuten weet Anna mij te boeien met haar verhalen over de Eskimo’s die achter de horizon weer een horizon zien, over de goedkoopste oplossing om de opwarming van de aarde te stoppen, alhoewel het wellicht wel wat neven effecten zal hebben. Er komen zinnen langs die je niet graag vergeet. De aarde heeft het toch al miljoenen jaren zonder ons gedaan. Ik praat het liefst over mezelf, kan dat uren doe en vraag ik aan iemand hoe het gaat, dan praat ik toch binnen een paar telen over mezelf. Ook zijn de tien tips om te minder stroom te gebruiken waaronder, kook je pasta al dente, een eigen gemaakte dans waarin ze probeert de evolutie te laten zien erg geestig en knap gedaan.
En dat bijna allemaal van achter een enorme witte tafel.

Free Mason

2011-09-21T19:09:00.004+02:00

Op avontuur in de stad. De voorstelling over de Rottedams-Surinamse Held Mason speelt zich af in een bergruimte van een flat. We lopen er naar toe vanaf de schouwburg. Onderweg sluiten er verschillende personages aan. We komen een oude man, een muzikant, een man met een kruis en een indiaan tegen. Met name die laatste twee zorgen voor veel opzien bij de andere mensen op straat. Als we de ruimte betreden waar de voorstelling speelt lijkt het wel of we op een geheime plek zijn gekomen waar een illegale begrafenis is. De geheimzinnige rituelen en de soms wat ontregelende teksten versterken dit idee. We horen verschillende sprekers over de overledene. Zijn zoon, een vriend, zijn hond en zijn minnares. Allemaal hebben ze hun verhaal maar wie Mason nu echt was, daar kom je niet zo snel achter.
Opeens wordt het spel onderbroken door de regisseur die in een uitbarsting van woede het spel stopt en zegt dat de spelers er helemaal niets van begrijpen. Gelukkig wordt dit snel bijgelegd en belanden we uiteindelijk in het park waar muziek is en gedanst wordt met de spelers.

Lessons in Revolting en This is not a lovestory

2011-09-19T22:13:00.004+02:00

Lessons in Revolting en This is not a love story zagen we zondag in de Rotterdamse schouwburg tijdens de international keuze.
De overeenkomst is dat in beide voorstellingen gedanst wordt. Maar daar houdt alle overeenkomst wel op. De eerste voorstelling is een indrukwekkende voorstelling over recente geschiedenis, de revolutie in Egypte. Met zelfgemaakte videobeelden van het Tahrirplein wordt het verhaal van deze groep Egyptische kunstenaars verteld. De beelden worden gecombineerd met dans en monologen. Het is een aaneenschakeling van indrukken. Het lijkt soms op de vloer net zo chaotisch als de revolutie zelf. Wat bij mij blijft hangen is het gevoel dat deze theatermakers deze voorstelling met hart en ziel hebben gemaakt en zo hun eigen geschiedenis vormgeven. En dat maakt het een bijzondere ervaring om mee te maken.

This is not a lovestory is een theatrale dansvoorstelling over een reis door Europa. De dialogen zijn tegen het absurdistische aan. Maar de voorstelling roept bij mij een heel prettige gevoel op. Een feel good dans voorstelling. De dansers hebben geen haast, alles gaat rustig en met aandacht. De dialoog over vissen en of de man van walvissen houdt is hilarisch. Een erg prettige voorstelling om naar te kijken.